DIOSDADO MACAPAGAL

Si Diosdado Pangan Macapagal (Setyembre 28, 1910 - Abril 21, 1997) ang ikasiyam na pangulo ng Pilipinas (Disyembre 30,1961 - Disyembre 30, 1965) at ay ang ikasiyam na Pangulo ng Republika ng Pilipinas (Disyembre 30, 1961-Disyembre 30,1965).Ama siya ni Gloria Macapagal-Arroyo na naging pangulo rin.

Tinagurian si Diosdado Macapagal bilang "Batang Mahirap mula sa Lubao" dahil anak siya ng isang mahirap na magsasaka. Isinilang siya sa San Nicolas, Lubao, Pampanga noong Setyembre 28, 1910 kina Urbano Macapagal at Romana Pangan. Tumira siya sa isang tahanan at pumailalim sa pangangalaga ni Don Honorio Ventura hanggang magtapos ng pagka-Doktor sa mga Batas mula sa Pamantasan ng Santo Tomas noong 1936 at pumasok sa pulitika. Bayaw siya ni Rogelio de la Rosa, embahador ng Pilipinas sa Cambo at siya ay presidente.

            Nagtapos siya ng elementarya mula sa Mababang Paaralan ng Lubao at ng sekondarya mula sa Mataas na Paaralan ng Pampanga. Nagtapos siya ng kolehiyo mula sama University of Sto.Tomas. Nagkamit siya ng degri sa larangan ng Abogasya. Nagkamit din siya ng pagka-Doktor ng Batas na Sibil at Doktor ng Ekonomiya.

          Naging unang asawa niya si Purita de la Rosa. Nang sumakabilang buhay ito, naging pangalawang asawa niya si Evangeline Macaraeg. Anak niya si Gloria Macapagal-Arroyo, ang dating Pangulo ng Pilipinas, at sina Maria Cielo Macapagal Salgado, Arturo Macapagal , at Diosdado Macapagal Jr..

           Una siyang nagtrabaho bilang abogado para sa isang tanggapang Amerikano. Nahalal siya sa Kongreso noong 1949 at sa muli noong 1953. Siya ang may-akda ng Batas ng Kalusugang Rural (Rural Health Law) at ng Batas hinggil sa Naangkop na Mababang Sahod (Minimum Wage Law). Nanguna rin siya sa delegasyong para sa Tratado ng Mutwal na Depensa ng Estados Unidos at Republika ng Pilipinas (US-RP Mutual Defense Treaty). Nahalal siya bilang Pangalawang Pangulo noong 1957 at naging Pangulo noong 1961. Inilunsad niya ang Kodigong Pangrepormang Panlupang Pansakahan (Agricultural Land Reform Code) at nilinis ang katiwalian sa pamahalaan. Limang taon siyang nagkaroon ng kaugnayan sa Programang Sosyo-Ekonomiko para sa pagkontrol ng pangangalakal sa ibang bansa. Kilala rin siya sa pagkakaroon ng nasyonalisasyon ng pagtitingi (retail) at dahil sa Panukalang Batas na Pangrepormang Panglupa. Bilang dagdag, kabilang din sa kaniyang mga nagawa ang pagpapakalat ng Pambansang Wika, ang pagbabago ng petsa ng Araw ng Kalayaan mula Hulyo 4 na naging Hunyo 12, ang pag-aangkin sa Sabah (opisyal na iniharap noong Hunyo 22, 1962), at sa pagbubuo ng Maphilindo sa Kasunduang Maynila.

Sa eleksiyon ng 1963, maraming nanalong kandidato mula sa Partidong Liberal at naging pangulo ng Senado si Ferdinand E. Marcos, isa ring Liberal katulad ni Macapagal. Subalit nagkaroon ng hidwaan sina Marcos at Macapagal. Humiwalay sa Partido Liberal si Marcos at ginawa siyang kandidato ng Partido Nasyonalista sa pagkapangulo sa halalan ng 1965. Tinalo ni Marcos si Macapagal sa halalang iyon.

Humalili siya bilang pangulo ng Kumbensyong Konstitusyonal noong 1971.

ELPIDIO QUIRINO

Si Elpidio Rivera Quirino (Nobyembre 16, 1890—Pebrero 29, 1956) ay isang pulitiko at ang ikaanim na Pangulo ng Republika ng Pilipinas (Abril 17, 1948-Disyembre 30, 1953).

Isinilang si Quirino sa Vigan, Ilocos Sur Noong Nobyembre 16, 1890 kina Mariano Quirino at Gregoria Rivera. Nagtapos siya ng abogasya sa Unibersidad ng Pilipinas (University of the Philippines) noong 1915.

Nahalal sa Kongreso noong 1919. Hiniram na Kalihim ng Pananalapi ni Gob. Hen. Murphy noong 1934 at naging kasapi ng "Constitutional Convention". Naging pangalawang pangulo siya ni Manuel Roxas noong 1946. At nanumpa bilang Pangulo pagkaraang mamatay si Roxas noong Abril 17, 1948. Kinaharap ng administrasyong Quirino ang isang malubhang banta ng kilusang komunistang Hukbalahap. Pinasimulan niya ang kampanya laban sa mga Huk. Bilang Pangulo, muli niyang itinayo ang ekonomiya ng bansa, pinaunlad niya ang pagsasaka, at mga industriya.

Tinalo ni Ramon Magsaysay sa kanyang ikawalang pagtakbo bilang pangulo. Namatay siya sa atake sa puso noong Pebrero 29,1956 sa gulang na 66.

Siya ang unang Ilokanong pangulo.

RAMON MAGSAYSAY

Si Ramon del Fierro Magsaysay o Ramón "Monching" Magsaysay^[1] (Agosto 31, 1907 – Marso 17, 1957) ay ang ikapitongPangulo ng Republika ng Pilipinas (Disyembre 30, 1953-Marso 17, 1957).

Si Magsaysay ay isinilang sa Castillejos, Zambales noong Agosto 31, 1907 kina Exequiel Magsaysay at Perfecta del Fierro. Nag-aral sa Pamantasan ng Pilipinas at Jose Rizal College.

Naglingkod siya bilang tagapamahala ng Try-Tran Motors bago magkadigma. Nang bumagsak ang Bataan inorganisa niya ang "Pwersang Gerilya sa Kanlurang Luzon" at Pinalaya ng pwersang Amerikano at Pilipino ang Zambales noong Enero 26, 1945. Noong 1950, bilang kalihim ng Pagtatanggol kaniyang binuwag ang pamunuan ng mga Hukbalahap. Pinigil niya ang panganib na lilikhain ng pulahang Komunista at naging napakatanyag sa mamamayan. Noong eleksyon ng 1953, tinalo niya si Quirino at naging ikatlong pangulo ng republika^. Ang kanyang pangalawang pangulo ay si Carlos P. Garcia.

Iniligtas ni Pangulong Magsaysay ang demokrasya sa Pilipinas. Ito ang kanyang pinakamahalagang nagawa. Pinigil niya ang paghihimagsik ng Huk o ng komunista. Si Luis Taruc, Supremo ng Huk o ang pinakamataas na lider ng komunista, ay sumuko sa kanya. Kaya si Magsaysay ay tinawag na "Tagapagligtas ng Demokrasya".

Siya ang pinakamamahal na Pangulo ng Pilipinas dahil ibinalik niya ang tiwala ng pamahalaan. Subalit nagwakas ang kanyang pamamahala nang mamatay siya dahil sa pagbagsak ng eroplanong kanyang sinasakyan sa isang bundok sa Manunggal, Cebu noong Marso 17, 1957.

CARLOS P. GARCIA

Isinilang si Garcia noong Nobyembre 4, 1896 sa bayan ng Talibon, Bohol. Ang kaniyang mga magulang ay sina Policronio Garcia at Ambrosia Polistico. Nag-aral siya sa Pamantasang Silliman sa Lungsod ng Dumaguete, at kinalaunan nagtapos din siya ng abogasya sa Philippine Law School noong 1922 sa Maynila. Naging abogado at guro, pinasok niya ang politika noong 1926 bilang mambabatas na kaanib sa Kapulungan ng mga Kinatawan at naglingkod hanggang 1932. Nagsilbi si Garcia bilang gobernador ng Bohol mula 1932 hanggang 1942, at naging miyembro siya ng Senado mula 1942 hanggang 1953.

Noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, lumaban siya sa pananakop ng mga Hapon bilang miyembro ng mga gerilya na nakabase sa Bohol, at ang tinulungan ng mga tropang Pilipino at Amerikano sa Bohol. Noong 1946 ay naging puno siya ng minoriya sa Senado. Noong 1953 si Garcia ay nanombrahan bilang Pangalawang Pangulo na kabilang sa Tiket Nasyonalista na pinangunguluhan ni Ramon Magsaysay, na dating bumuo at namuno sa isang pwersang gerilyang lumaban sa pananakop ng mga Hapones. Nakamit nila ang mapagpasyang tagumpay, at noong 1954, si Garcia ay naging bise presidente at Kalihim ng Ugnayang Panlabas.

Noong Marso 1957 si Garcia ay naging presidente matapos pumanaw si Magsaysay sa isang aksidente sa eroplano, at nagwagi rin siya sa halalang pampanguluhan noong Nobyembre 1957.

Habang nasa kapangyarihan, ang Pamahalaan ni Garcia ay nakipag-usap sa mga pinuno ng Estados Unidos upang mailipat sa kontrol ng Pilipinas ang mga hindi na ginagamit na base militar ng Amerika. Sa kalaunan ay naging labis ang pagiging maka-Pilipino ni Garcia at ang pagsira sa kanya ay pinasimulan sa mga pahayagan, sa himpapawid sa tulong ng CIA samantalang pinaboran naman ng mga Amerikano si Diosdado Macapagal upang manalo sa halalan noong 1961.

Bukod sa kanyang mga nagawa bilang makabansang pulitiko, si Garcia ay kilala rin na makata sa kanyang diyalektong Boholano. Namatay siya sa atake sa puso noong 14 Hulyo 1971 sa edad na 75.

FERDINAND MARCOS

Si Ferdinand E. Marcos ang Ikaanim na Pangulo ng Ikatlong Republika ng Pilipinas. Si Marcos ay isinilang noong Setyembre 11,1917 sa Sarrat, Ilocos Norte. Ang kanyang magulang ay sina Don Mariano R. Marcos at Donya Josefa Edralin. Apat silang magkakapatid, sila, si Dr. Pacifico, Elizabeth at Fortuna. Ang kanyang ama ay naging kongresista ng Ilocos at gobernador ng Davao. Si Donya Josefa naman ay isang dating guro sa kanilang bayan. Sa kanyang kabataan pa lamang ay kinakitaan na siya ng katalinuhan. Palagi siyang mayroong karangalang nakukuha magmula sa elementarya hanggang sa magtapos siya ng mataas na paaralan. Limang taong gulang lamang siya nang pumasok sa elementarya sa Sarrat Central School. Sa pamantasan ng Pilipinas Siya nagtapos ng Mataas ng Paaralan noong 1933. Sa pamantasan ding iyon siya kumuha ng Abogasya at nagtapos bilang Cum Laude noong Marso, 1939. Nakamit niya ang President Manuel Quezon Medal Award dahil sa kanyang Graduation Thesis. Siya ay iskolar sa buong panahon ng kanyang pag- aaral sa Pamantasan ng Pilipinas at naging kilala siya sa campus dahil sa kanyang kahusayan sa debate at pagtatalumpati. Maging sa larangan ng palakasan tulad ng swimming, boxing, at wrestling ay kinilala siya. Isa rin siyang sharpshooter sa paghawak ng baril. Siya ang nakakuha ng pinakamataas na karangalan sa Military Science and Tactics sa buong Pamantasan. Nagsulat din siya sa Philippines Collegian, ang opisyal na pahayagan ng Pamantasan ng Pilipinas. Nagri- review noon si Ferdinand para sa bar exams nang matalo ang kanyang ama sa muli nitong pagtakbo bilang kongresista. Ang tumalo dito, si Julio Nalundasan ay nabaril at namatay pagkatapos ng halalan. Si Ferdinand ang napagbintangan, at kahit pa nga isang mahusay na abogado ang nagtanggol sa kanya, nahatulan pa rin siya ng labimpitong taong pagkabilanggo.

Nasa loob siya ng kulungan ng maging topnotcher sa bar exams at nang maging ganap na abugado ay hiniling niya sa Kataas- taasang Hukuman na payagansiyang ipagtanggol ang sarili sa kasong ibinintang sa kanya. Dahil sa kanyang talino at kahusayan ay pinayagan siya ng Korte Suprema. Nanalo siya at napawalang- sala. Tinanghal siyang lawyer of the year at hinangaan ng mga kapwa abogado.

Nang sumiklab ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig ay naglingkod siya sa hukbong sandatahan ng Pilipinas. Nakasama siya sa Martsa ng Kamatayan at nakaranas ng hirap at sakit bilang bilanggo ng digmaan sa Kuta Santiago at Capas, Tarlac. Naging meydor siya bago bumalik sa sibilyang buhay. Nagsimula ang kanyang pagpasok sa pulitika nang matapos ang digmaan. Kumandidato siya sa pagka- kongresista ng Ilocos Norte at siya ay nanalo. Ang unang pinagtuunan niya ng pansin ay ang kalagayan ng mga magsasaka sa kanilang lalawigan at sa buong bansa na rin. Nang sumunod na halalan, 1953, ay muli siyang nanalong kongresista at naging assistant minority floor leader sa kongreso. Dito niya nakalapit si Daniel Romualdez na pinsan ni Imelda. Sa pamamagitan ni Daniel ay nagkakilala sila ni Imelda na naging Miss Manila (Ginang Maynila). Sinasabi na naging makulay ang pag- iibigan nina Ferdinand at Imelda. Ikinasal sila sa Huwes noong Mayo 1, 1954. Sina dating pangulong Ramon Magsaysay ang nagging ninong nila sa kasal. Tatlo ang kanilang naging anak, sina Imee, Ferdinand Jr. at Irene.

Hindi na napigil ang pag- imbulog ni Marcos sa larangan ng pulitika. Sa ikatlong pagkakataon ay nahalal siyang kongresista noong 1957 at senador naman noong 1959. Noong Nobyembre 9, 1965, nanalong pangulo si Marcos at pangalawang pangulo naman si Fernando Lopez. Natalo nila sina Diosdado Macapagal at Gerry Roxas. Umalingawngaw sa buong bansa ang kanyang slogan, “Magiging Dakilang muli ang bansang ito!”

Totoo sa kanyang slogan, pinangatawanan ni Marcos ang pagbangon sa bansa mula sa mahirap na kalagayan nito. Nahaharap noon ang bansa sa malalaking suliranin tulad ng kakapusan ng salapi para sa edukasyon , tanggulang bansa, mga pagawain at para sa kalusugan. Gayunman, nakapagpagawa siya ng maraming patubig at naipalaganap sa buong bansa ang tinatawag na miracle rice.

Ang mga magsasaka ay nabigyan ng mga kaalamang teknikal ukol sa modernong pagsasaka. Marami rin siyang naipagawang mga kalsada, tulay at School building. Nilabanan niya ang smuggling at sinimulan ang pakikipaglaban sa mga NPA.

Nang sumapit ang sumunod na halalan noong 1969, muling nanalo si Marcos bilang pangulo at si Lopez bilang pangalawang pangulo. Ngunit sa pagkakataong ito ay unti- unti nang nawawala ang tiwala ng tao sa pamahalaan dala ng malalaking problemang kinakaharap ng bansa. Tumaas ang presyo ng langis at kasunod nito ang pagtaas ng mga bilihin. Marami ang naghirap at nagutom. Tumaas ang kriminalidad at nasangkot ang pamahalaan sa malalaking anomalya at eskandalo.

Nagkaroon ng madadalas at malakihang demonstrasyon na nilahukan pati ng mga estudyante at taong simbahan. Ang pinakamadugong demonstrasyon ay naganap noong Enero 30, 1970 sa Tulay ng Mendiola.

Noong Agosto 21, 1971 ay sinuspinde ni Marcos ang Writ of Habeas Corpus upang mapanatili ang kaayusan at kapayapaan. Binomba kasi ang rallyista ang Partidong Liberal oLiberal Party sa Plaza Miranda noong Agosto 21, 1971 upang mapanatili ang kaayusan at kapayapaan sa bansa.

Noong Setyembre 21, 1972 ay ibinaba ang Batas Militar (Martial Law). Marami na raw krisis ang nararanasan ng bansa tulad ng pagbomba sa Plaza Miranda, pagsabotahe at pagwasak sa mga pribado at pambansang ari- arian. Walang puknat na rally ng mga manggagawa at mga estudyante at ang pinakahuli ay ang pagtambang sa Kalihim ng Tanggulang Pambansa na si Juan Ponce Enrile.

Noong Nobyembre 19, 1972 ay natapos ang bagong Saligang Batas. Pinagtibay ito sa isang referendum noong Enero 19, 1973.

Totoong nabawasan ang kriminalidad dahil sa takot ng mga mamamayan sa Batas Militar. Maraming ipinahuli at ipinabilanggo si Marcos, lalo na ang mga lumalaban sa gobyerno. Ngunit hindi napayapa ang damdamin ng bayan. Anuman ang ipalabas ng pamahalaan tungkol sa kalagayan ng mga mamamayan sa malalaking anomalya sa gobyerno.

Hindi rin nakaligtas sa mata ng mga tao ang maluhong pamumuhay ni Ginang Imaelda Marcos at ng mga anak nito. Marami ang nagsasabi na sa nararamdamang kahirapan ng bayan ay hindi na dapat namumuhay ang Unang Ginang na tila ba ito ay nasa isang mayamang bansa.

Sa panahong ito ng Batas Militar ay sumikat ang programang Bagong Lipunan.Ito ang sagot ni Marcos sa nagaganap na pagrirebelde ng mga tao. Maraming naisagawa nang mga panahong ito tulad ng pag- akit sa mga dayuhang mamumuhunan, pagsigla ng turismo sa bansa, pagtatayo ng mga impratruktura tulad ng Cultural Center of the Philippines, Folk Arts Theater, San Juanico Bridge, Philcite at iba pa. Nagkaroon na rin ng LRT na hanggang sa ngayon ay pinakikinabangan ng sambayanan at ipinagpatuloy pa ang pagpapagawa sa ibang lugar ng Kamaynilaan.

Gayunman ay hindi nawala ang takot sa mga mamamayan. Maraming mga opisyal ng pamahalaan at mga military ang kinatakutan ng mga tao adahil umabuso sa kapangyarihan. Lalong nagging mahigpit ang militar sa karapatang pantao. Ipinasara ang mga palimbagan ng diyaryo at magasin pati na ang mga istasyon ng radio at telebisyon. Wala nang maririnig sa radyo at telebisyon ay pawing mga papuri sa gobyerno.

Nagkaroon ng pakunwaring wakas ang Batas Militar noong Enero 17, 1981 sa pamamagitan ng Proklamasyon 2045 na nilagdaan ni Marcos.

Sa kabila ng pagtatapos ng Martial Law ay hindi nahinto ang paglaganap ng kapangyarihan ng komunista sa bansa. Nabahala ang mga Amerikano kaya kinumbinse nila si Marcos na magdaos ng Presidential Snap Election upang Makita kung sinusuportahan pa rin ng tao ang kanyang pamahalaan. Idinaos ang halalan noong Pebrero 7, 1986 at nakalaban niya si Cory, ang asawa ng dating Senador Ninoy Aquino na Mahigpit niyang tagatuligsa.

Ayon sa Comelec ay nanalo si Marcos ngunit sabilang ng Namfrel ay si Cory naman ang nanalo. Nagprotesta si Cory at tumawag ng civil disobedience. Nagsagawa naman ng kudeta sina Fidel Ramos at Juan Ponce Enrile. Nanawagan naman sa tao si Jaime Cardinal Sin kaya dumagsa ang mga tao sa EDSA na nagnanais na mapalayas si Marcos sa puwesto. At naganap ang makasaysayang People’s Power na nagpatalsik kay Marcos.

Si Marcos, ang kanyang pamilya at ilang miyembro ng gabinete ay dinala ng mga Amerikano sa Estados Unidos upang maiwasan ang madugong pangyayari na maaaring maganap sa pagitan ng mga tagasunod nito at ni Cory Aquino.

Namatay si Marcos noong Setyembre 28,1989.

JOURNEYING TO A BEGINNING OF A NEW LIFE

                One fair morning, a pregnant woman together with her two sons about 3 and 2 years old, walked along the grassy road in the farm. She was heading to the workplace of her husband, to the father of her sons. While walking, she felt tremendous pain coming from her womb. Yes you’re right! She’s going to give birth but wait, there’s no one she could look for help and in just a blink of an eye, a man carrying a heavy bag with a plastic of bread on his hand stood panicking before her. He carried the pregnant woman to his house together with the two cute little boys; for he knew the woman couldn’t resist the pain anymore. He looked for someone what we called a “paltera” and when he came back he had already found a paltera named “Nang Monday” in the nearby house in the farm. Nang Monday was not a strange for them because she’s a well-known paltera in their barrio. When they arrived, the pregnant woman felt uneasy and she knew once in a while that the baby she was carrying about 9 months was going to go out excitedly. Nang Monday helped her and said “push…push…” The woman pushed out the baby and the only thing she heard before she lost her presence of mind was the cry of her beautiful daughter. She smiled and then suddenly closed her eyes. Nang Monday cleaned the baby and cut the umbilical cord that attaches her to her mother. Yes I’m that daughter we’ve been talking with but I’m only pretending beautiful. That man was my responsible father and the two cute little boys were my unserious but helpful brothers. The woman was my very beautiful mother where I inherited my own beauty. I really thanked my mother and father because they were the one who gave me life most especially to the Almighty Father. I thanked them for the opportunity in starting my journey in this beautiful world!

THE THING I NEVER HAD

          “Fretzy, don’t leave the classroom yet. I have something to tell you”, ma’am Marie June Bautista said. She was our English teacher during our Grade 2.

          “Yes ma’am. Hat is that?” I replied softly.

          “you are going to be our contestant in English Declamation for the upcoming Literary and Musical Contest”, she added. My blood felt the tense in the air and I began to felt cold. I suddenly replied her with a yes without any hesitation. I went home after that and I couldn’t believe what ma’am had said. I told my mother about it and she was very happy when she heard about it. The next morning, ma’am Bautista gave t me my piece and I read the title, “Florante at Laura”. When I touched the bond papers printed with the dialogues of the characters, I felt doubted because I first thought the positive and negative sides. Positive, because I know that I have something to showcase, that I could build myself confidence. However, there are negative instances like I am doubting myself if I could do it and nervous ran in my body cells and being shy shaken me a lot.

          But indeed, I bravely memorized my piece every afternoon in our house. My mother taught me of some of the lines which I cannot pronounced well. In school, ma’am Bautista trained me a lot but sometimes I felt nervous because I can’t perfectly do it. The day when the contest came, my mind eventually turned as an empty bottle. I delivered my piece and at first I already knew that I’m not gonna won on that contest. I realized that I am lack of what we called self-confidence. I doubted myself that’s why I’m not helping myself. The contest ended up without calling my name as one of the winners of that category but I’m not really disappointed of what happened.

          Indeed, I realized that confidence really brings out the very best in every person, the very best in me that I never had during the contest.

A FAREWELL DAY

          All of us are send by our parents in school to know everything, to learn the battles in life and to face the problem counteracting with us. You cannot proceed to secondary education without undergoing in elementary education.

          Elementary years are very memorable for me. This is where I learned many lessons not only in school life but also in the real life, utter different words, phrases, sentences, know the parts of my body and many others. This is also where I acquainted myself to other people most especially to my dear classmates and to my lovely and gorgeous teachers.

          Every battle has its own end….and for the eight years for staying at my beloved alma mater, it was hard for me to finally bid goodbye.

          The day of graduation came and I saw different faces…the face of triumph for they will savor the fruit of their labor, the face of happiness for their untiring parents and the face of sadness for they will no longer see each other. After so many years, here we are now, waiting for several hours to be soon called as graduates. The program ended and we had our picture-taking. My classmates tried to smile while others cannot control their feelings and emoted a lot. Me, I don’t know what to fell because graduation is indeed a remarkable event that happened in my life and to feel happy and sad or even mixed emotions combined in myself. I realized its okay to feel sad because it takes many years for them to see each other and might be a lifetime. However, there’s no reason to be sad for me because this is my goal…this is the right path that I should accept and a step towards my success.

          Moreover, that day was a farewell day for all of us. Goodbye to my alma mater and hello to my own future!  

LOVING WHAT I AM

          We all know that we all came from our old ancestors specifically from our native Itas and Malays. We can see the evidence as of today. Noticed some of the people they have curly hair, black complexion and others until now believe in Gods and Goddesses of the nature and superstitious beliefs.

          One day, our teacher asked me if I could be their contestant in Buwan ng Wika together with my classmate Jason Desaca representing for the Grade 2 in that contest. Through our curly hairs, not as darkly black complexion, our teachers were confidence that we will win in the contest. My parents also supported me but that time I was really ashamed of myself because my mother taught me some that I could use in the contest. It was really embarrassing!

          The day came for the contest and I was nervously shaking on the stage. After all the contestants showed their selves finally the announcing of winners broke my peace of mind. I began again tensioning myself and felt cold eventhough I had a partner. The master of the ceremony called the third placer…and the second placer. I was hopeless and accepted the fact that we would not won that first place anymore but the announcer called the first place winners as Grade 2. I couldn’t believe it, we won! Our parents jumped with aces of joy I thought. We stepped forward and everybody clapped their hands.

          At first, I doubted myself if we would won in the contest because of our simple costume but indeed I realized  that this is what really I am and loving what I am really matters a lot for me.

MAMA, MY FIRST UTTERED WORD

If you are a mother and you have a baby having an age of about 1 to 2 years old most preferably you would like to hear your child utter and said a word.

          When I was young my parents always forced me to speak words but they were always disappointed because I can’t do it. My mother often spoke words like mama and papa and hoped that I could repeat those words but no words came out of my tongue. Until the day came that while my mother was cooking I was playing with my toys and suddenly I called and said “mama”. She looked back and hugged me with tears in her eyes….tears of joy because after so many years and months of waiting I finally uttered a word.

MY FIRST WALK ON THIS EARTH

          When we say about the word “walk”, we merely prefer to as series of steps that a person do. For an adult person, walk is just only a simple easy to do but for a growing baby just like me, walk is the hardest thing to do.

          Learning how to walk is a very difficult lesson most especially for babies that are undergoing in the stage of toddler. I began to practice walking when I was about 1 year old and finally walking without the guide of my parents at about 1 year and 3 months. My parents felt fulfillment for they saw their achievement and success in my first walk. I never remembered that day anymore but I will keep it in my mind and heart always that one day in the past I had made the greatest success through my first walk on this Earth!

FILIPINO

Scene 1: Principal’s Office

Hercy:  Oh iho….magandang umaga sa iyo….hmm ang bango…..hindi masangsang sa ilong…..

              Ito ba ‘yong principal’s office?

Jhon: Ah oho ito nga po ‘yon…….bakit ho?

Hercy: bakit ko naman sasagutin ang tanong mo? Ikaw ba ang principal?....Ah sorry ha?but I’m not     

             talking to strangers……Get my point?........Oh siya sige papasok na ako ha?.....(iniwan ang tsinelas  

             sa labas)

Hercy: (tok3x) Good morning po sir…..

Principal: Hello manang magandang umaga……Pasok po kayo…….

Hercy: Ah sir…….ipapakiusap ko po sana na baka pwede pang e-enroll dito ang anak ko?.....

Principal: Naku manang pwedeng-pwede …….walang problema ‘yan….basta nandyan lahat ng

                  Requirements…..

Hercy: Talaga po?...Salamat talaga ha……Naku salamat….Ahhhh…..naninikip ang dibdib ko…hindi ako

            makahinga …….ahhhhhh…….

Principal: Naku! Paki-tawag ng school doctor natin, dali……..

Jhon: Sige ho (tumakbo)

Wilhem: Sir nandito na po ako…….

Principal: Paki-check ‘tong si manang…. Hindi siya makahinga…..

Wilhem: Sige po manang ubo po kayo……

Hercy: (ubo)

Wilhem: Ubo pa po manang…

Hercy: (ubo)

Wilhem: Isa pa pong ubo manang…

Hercy: (ubo)

Wilhem: Okay na po manang…

Hercy: Ano po ba ang sakit ko dok?

Wilhem: Ubo….may ubo ho kayo manang. Sige ho sir aalis na ako…..nalaman na naman po natin ang         

                sakit ni manang….

Principal: Sige dok…maraming salamat….

Hercy: Ang ganda naman po dito sa paaralan niyo may private vehicle na kayo….may school docto…ang

            bait pa ng principal…

Principal: Salamat manang…..sige pwede niyo nang papasukin ang anak niyo ngayon….

Hercy: Sige po sir salamat……

Scene 2: Room

(Josh nabunggo kay Joana)

Joana: Aray!!!tumingin ka nga sa dinadaanan mo!!....

Rosarey: Apat na nga mata mo, hindi mo pa rin makita ang dinadaanan mo?...

Novelyn: Girls ‘wag niyo nang patulan ‘yan….Mi ultimo paglinis ng ngipin niya hindi niya nga magawa eh   

                  ang tumingin  pa kaya sa dinadaanan niya …..

Joana: Let’s go girls…..I don’t have anytime for this….

(Keijan at Jhonas nagkukwentuhan)

Keijan: Hay naku ang saya saya talaga natin don.

Jhonas:  Oo nga sobra…..hali ka labas muna tayo….

(Khen at Keijan nagbanggaan)

Khen: Hay naku….sorry sorry pasensiya na nagmamadali lang ako….naku ang salamin ko…

Challenge 103

    As a student, I think I wouldn't exchange the present system of teaching to this online classes. Why? It's because nowadays, even though children and youths are still belong to this present system of education, it seems that they weren't went to school everyday instead in a computer shop and what's worse is that instead of doing a project or having a research, these children are becoming addicted to computer games and likely close to things which may not suited for their young age. The reason of quitting in school.

     Second, if we implement this kind of education, people who educated in this system may get easily dull. Why I say so? Because, these people will only rely on their computers; if having a seatwork they can cheat not on their seatmates or classmates but on the things included in their computers.

     Third, they can immediately log out from that online class without any valid reason unlike in this present system of teaching you cannot easily get absent without any valid and substantial reason.

     Finally, in this system, students will not/ cannot gain a healthy social life, because everyday of their class, only the face on the monitor is what they can saw. I mean is that the student cannot introduce herself/himself to others, eye to eye and nose to nose. We can also get diseases from daily contact with the computer and we may lose not only social life but also a healthy body and especially mind....